نگاهی به ویژه برنامه‌های افطار

من از عشق بارون به دریا زدم

«شهرباران» امسال دومین
تجربه‌اش را در شبکه یک سپری می‌کند. برنامه‌ای گفت‌و‌گو محور با آیتم‌های معارفی
جذاب که قاب نگاهش را در تحکیم بنیان خانواده در قالب سبک زندگی ایرانی اسلامی
جاداده است. آیتم‌های دستان خالی، ذره و آفتاب، فیلم کوتاه، مستند کوتاهی از زندگی
گذشته و حال مهمان و صحبت‌های مرحوم احمد کافی روحانی و خطیب معروف پیش از انقلاب در
کنار حضور مهمان با اجرای داریوش کاردان که به شکل متفاوتی طراحی شده‌است مهمترین
بخش‌های این برنامه هستند. شاید اجرای کاردان در این برنامه یکی از دلایل مهم برای
جذاب‌شدن برنامه باشد. کاردان که با اجرای صندلی داغ‌اش بیشتر در ذهن مخاطب مانده
و البته در ویژه افطار «ماه من سلام» چند سال پیش هم روزهای خوبی را کنار امیرحسین
مدرس تجربه کرده است امسال به عنوان مجری جلوی دوربین ظاهر شده و همه منتظرند وجه دیگری
از داریوش کاردان که پنج سالی از اجرا دور بوده را در شهر باران ببینند. ضمن اینکه
این برنامه مبنای خودش را روی جشن و شادی گذاشته است و سعی کرده با انتخاب چهره‌های
شناخته شده فرهنگی، هنری و سیاسی فضای متنوعی به برنامه بدهد. انتخاب شیوه‌ای
متفاوت از گفتگو با مهمان که براساس سوالاتی است که او باید به آنها جواب دهد و حضور
یکی از نزدیکان مهمان در برنامه برای حدس مخاطب که چه کسی مهمان امروز برنامه است
به این برنامه هویت مستقل داده و مانع تکراری بودن آن شده است. هرچند «شهرباران»
در گروه معارف شبکه یک تولید شده اما فضای شاد و در عین حال معنوی‌ای که برایش در
نظر گرفته شده حکایت از خلاقیت و نواوری در ساخت برنامه‌های معارفی دارد.

غیرمنتظره در شبهای روشن رمضان

امسال «شب‌های روشن» دومین سری از پخش‌اش را در شبکه دو تجربه می‌کند. برنامه‌ای
که بعد از افطار پخش می‌شود و به لحاظ ساختار، محتوا و ارتباط با مخاطب فضای
کاملاً متفاوتی با سایر برنامه‌های رمضانی دارد. اگر دو سال گذشته پشت‌بام یک مجتمع
مسکونی لوکیشن این برنامه بود، امسال فرهنگسرای شفق میزبان پیام ابراهیمی پور تهیه
کننده و کارگردان برنامه است تا با حضور رسالت بوذری مجری و حجت‌الاسلام محمدرضا زائری
به عنوان کارشناس، رنگ و بوی دیگری به خود بگیرد. هرچند روال برنامه با آیتم‌های مختلف
تعریف شده است و هر شب یک کارشناس سوژه‌ای را به بحث می‌گذارد و یک پای این بحث
مخاطبان برنامه هستند که از طیف‌های مختلف سنی و اجتماعی به عنوان مهمان دعوت شده‌اند.
همین شیوه از ارتباط با مخاطبانی که روی پله‌های فرهنگسرا یا صندلی‌های چیده شده
در حیاط نشسته‌اند سبب شده «شب‌های روشن» خیلی صمیمی با مهمانان حرف بزند و لابه‌لای
صحبت‌های کارشناس درباره موضوع مورد بحث از آن‌ها نظر بخواهد. درواقع همین صمیمیت و
راحت بودن با مخاطبان سبب شده این برنامه از ساختار معمول اغلب برنامه‌های گفت‌وگو
محور و ترکیبی که فقط مجری با کارشناس صحبت می‌کند، فاصله بگیرد و مردم را درگیر موضوع
هر شب برنامه کند. این صمیمیت وقتی بیشتر می‌شود که اردک‌هایی که کنار حوض شنا می‌کنند
گاهی جزئی از صحنه می‌شوند یا کودکی وارد دوربین می‌شود. البته این اتفاق‌ها در
حالی رخ می‌دهد که مجری و کارشناسان هم کاملاً در جریان هر اتفاق پیش‌بینی نشده‌ای
هستند و سعی می‌کنند خود را با آن وفق دهند. شاید یکی از ویژگی‌های مهم این برنامه
سوای طرح موضوعات و پرداخت به‌دور از کلیشه به موضوعات واقعی بودن همه چیز در برنامه
است. اینکه تصویربردارها همه در کادر هستند یا به جای میکروفن دستی صدابرداری با بوم
انجام می‌شود و مخاطب در جریان نقل و انتقال میکروفون، دوربین و نور است همه ویژگی‌هایی
است که فضای «شب‌های روشن» را از یک برنامه گفت‌و‌گومحور تلویزیونی دور می‌کند و
شکلی زنده و مستندگونه به آن می‌بخشد.

 

تلخ و شیرین این عسل

ماه عسل ویژه افطار شبکه سه با تأکید روی موضوعات اجتماعی
حالا به یک برند و نمونۀ لاینفک در این ایام تبدیل شده است. قدر مسلم این برنامه
با پیشینه‌ای که از دهه هشتاد به واسطه برنامه «جزر و مد» با اجرای فرزاد حسنی، کسب
کرده بود توانست کم‌کم به یک وجه مستقل و بلوغ یافته دست پیداکند. درواقع رسم
آوردن میهمانانی که تا به حال به تلویزیون نیامده بودند و به خاطر موفقیت‌ها و ویژگی‌هایشان
در زندگی مورد توجه قرار گرفته بودند جذاب‌ترین اتفاق در این برنامه بود که در کنار
سؤال و جواب‌های فرزاد حسنی، مخاطب را به هیجان می‌آورد. بعدها به واسطه همان تهیه
کننده (علی زاهدی) اولین سری ماه عسل کلید خورد برنامه‌ای که حالا لوگو و نشانه خاص
خود را دارد و در کنار مخاطبان پرطرفدارش منتقدین سرسختی هم پیدا کرده است. نمایش تصویر
واقعی از زندگی مردم و واقعی بودن داستان هایی که در برنامه تعریف می شود به نوعی
مخاطب را تحت تاثیر قرار می‌دهد و البته بیان شفاف و بی واسطه حقایق توسط مهمان های
برنامه سعی در تایید روحیه ایثار، صداقت، همدلی، مهربانی، گذشت و همراهی در جامعه است.
با این حال ماه عسل امسال منتقدین زیادی هم داشته است. از  شیوه اجرای احسان علیخانی با تک گویی هایی که شبیه
به نصیحت و پند و اندرز است و گاهی تا مرز طعنه زدن و اجبار در بیان حرف‌هایی که
صرفاً برنامه دوست دارد به زبان بیاورد تا فلسفه کلی برنامه که به نوعی به سمت
غمبار کردن این ماه و تکرار در بیان یک سری موضوعات در حیطه قضا و قدر، شانس
و...می‌رود موضوعاتی است که

گاهی اوقات دلزدگی و بی حوصلگی مخاطب را درپی می‌آورد و
کرامت انسانی و احترام به انسان‌ها را زیر سؤال می‌برد. واقعیت این است که «ماه عسل»
به‌رغم نوآوری‌هایی که در اجرا و ساختار و مضمون داشته، کم‌کم دارد به مرز تکرار نزدیک
می‌شود. اگر سال گذشته اوج موفقیت این برنامه به سوژه‌های بکر و دست‌نخورده‌اش مربوط
می‌شد به خاطر این بود که چنین دیدگاهی تاثیرات اجتماعی مثبتی روی مخاطب داشت و مخاطب
را به دل قهرمان قصه‌اش می‌برد و او را مقابل آسیب‌ها، ناهنجاری‌ها، معضلات، مشکلات
روانی و عاطفی می‌نشاند و در نهایت دست‌پر برمی‌گشت. اما اگر قبول کنیم که تداوم حیات
رسانه‌ای یک برنامه مستلزم خلاقیت‌های تازه است این نوآوری در «ماه عسل» امسال
دیده نمی‌شود.گپ و گفت با مهمانان دیگر به مرز ملال‌انگیز شدن رسیده و علیخانی هم
هیچ تغییری در شیوه اجرای خود نداده ضمن اینکه تصور مورد تأیید بودن از سوی
مسئولان و جامعه آن‌ ها را از انتقاد پذیر بودن دور کرده است. درحالی که این برنامه
ظرفیت‌های فراوانی برای اضافه کردن بخش‌های تازه دارد تا هم تنوع آیتمی بیشتری پیدا
کند و هم ضرباهنگ آن با توجه به طولانی بودن برنامه شتاب بیشتری بگیرد.

دم افطار با ایتام و خانواده‌های شهدا

 

انتخاب مجتمع خدمات بهزیستی و شیرخوار گاه آمنه به عنوان
لوکیشن یک برنامه ترکیبی افطار ایده خوبی است تا مخاطبان با قرار گرفتن در این فضا
نیاز به اکرام و همراهی با نیازمندان را درک کنند. امسال شبکه تهران با مشارکت سازمان
بهزیستی کشور برنامه زنده «دم افطار» را از این مکان برای بینندگان و روزه داران پخش
کرده است. حضور هنرمندان و خوانندگان مطرح کشور در کنار میهمانانی از مخاطبان
تلویزیون که به برنامه دعوت شده اند فضایی صمیمی بوجود آورده است. انتخاب مجید یراق‌بافان
مجری‌ای که مخاطب از او اجرای برنامه‌های معارفی و قرآنی را به یاد دارد به برنامه
حال و هوای خاصی داده است. از دیگر ویژگی «دم افطار» دیدار با مددجویان سازمان بهزیستی،
سرای احسان و  تجلیل از خانواده‌های شهدای مفقود
الاثر است که به لحظه‌های افطار حس معنوی بخشیده است.

 

 

/ 0 نظر / 33 بازدید